Πρόκειται για αυθόρμητη αποκόλληση του αμφιβληστροειδούς λόγω διαρροής υγρού από το χοριοειδές διαμέσου του μελάγχρου επιθηλίου.

Συνήθως είναι μονόπλευρη, αλλά μπορεί να προσβάλει και τα δύο μάτια.

 Ποιοι προσβάλλονται

Άνδρες (80–90% των περιπτώσεων) — Ηλικίες 25–50 ετών — Άτομα με έντονο στρες, αϋπνία, εργασιακή πίεση —Χρήση κορτιζόνης (από το στόμα, εισπνεόμενη, τοπική ή ενδορρινική) — Συνυπάρχει συχνά τύπος Α προσωπικότητας (ανταγωνιστικοί, ανυπόμονοι)

Είναι η πιο συχνή πάθηση ωχράς σε νεαρούς ενήλικες.

Τυπικά συμπτώματα της CSC

Τα συμπτώματα εμφανίζονται αιφνίδια και μπορεί να περιλαμβάνουν:

Θόλωση ή σκοτεινό σημείο στην κεντρική όραση (σαν "λεκέ" ή σκιά) • Παραμόρφωση ευθειών γραμμών (μεταμορφοψία) • Αντίληψη των γραμμάτων μικρότερων του κανονικού (μικροψία) • Αλλοίωση χρωμάτων ή “ξεθώριασμα” • Αυξημένη φωτοευαισθησία • Συνήθως δεν υπάρχει πόνος ή ερυθρότητα

Σε πολλές περιπτώσεις, ο ασθενής δεν ανησυχεί αρχικά, θεωρώντας ότι το θόλωμα είναι παροδικό.

Πώς γίνεται η διάγνωση

Ο οφθαλμίατρος προχωρά σε:

OCT (Οπτική Τομογραφία Συνοχής): αναδεικνύει την αποκόλληση της ωχράς και την παρουσία υγρού — Angio-OCT ή Φλουοροαγγειογραφία: εντοπίζει τη διαρροή από RPE. Το OCT αρκεί στις περισσότερες περιπτώσεις και για τη διάγνωση και την παρακολούθηση.

Αυτόματη υποχώρηση

Η οξεία CSCσε πρώτη εμφάνιση αντιμετωπίζεται συνήθως συντηρητικά, καθώς το 90% περίπου των περιστατικών υποχωρούν μόνα τους σε διάστημα 4–12 εβδομάδων. Δεν απαιτείται άμεση παρέμβαση αν η όραση δεν επηρεάζεται σοβαρά. Ο ασθενής παρακολουθείται με OCT ανά 4–6 εβδομάδες, ενώ συνιστάται:

·       Αποφυγή κορτιζόνης σε κάθε μορφή

·       Μείωση άγχους και σωστός ύπνος

Πότε απαιτείται θεραπεία

Η θεραπεία εξετάζεται σε: Επίμονη CSC >3 μηνών • Υποτροπιάζουσα μορφή — Διόφθαλμη προσβολή • Επάγγελμα που απαιτεί οπτική οξύτητα (π.χ. πιλότος)

Θεραπευτικές επιλογές

1.     Φωτοδυναμική θεραπεία (PDT) – με verteporfin, στοχευμένα στη διαρροή
η οποία είναι αποτελεσματική με χαμηλό ποσοστό υποτροπών

2.     Μικρού τύπου laser (micropulse ή focal) σε εντοπισμένες διαρροές

3.     Αντι-VEGF ενέσεις: σπάνια, όταν υπάρχει αμφιβολία με υγρού τύπου AMD

Η σπιρονολακτόνη είναι ένας ανταγωνιστής της αλδοστερόνης, που χρησιμοποιείται εδώ και δεκαετίες για την υπέρταση, την καρδιακή ανεπάρκεια και την κατακράτηση υγρών.

Στην CSC, φαίνεται ότι:

• Μειώνει τη διαπερατότητα των αγγείων του χοριοειδούς

• Σταθεροποιεί το μελαγχρωστικό επιθήλιο (RPE), επιτρέποντας την απορρόφηση του υγρού

• Αντιμετωπίζει έμμεσα τη δράση της κορτιζόλης και άλλων ορμονών που εμπλέκονται στην παθοφυσιολογία της πάθησης

Πότε χρησιμοποιείται στη CSC

Το Aldactone δεν είναι πρώτη γραμμή θεραπείας, αλλά μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε:

Χρόνια CSC >3 μηνών • Υποτροπιάζουσα μορφή με επαναλαμβανόμενα επεισόδια • Αντενδείξεις για PDT ή laser • Νεότερους ασθενείς με άρνηση για επεμβατικές θεραπείες

Συνήθως χορηγείται σε δοσολογία 25–50mg ημερησίως για 1–3 μήνες, με τακτική παρακολούθηση ηλεκτρολυτών (κάλιο, νεφρική λειτουργία).

Τι δείχνουν οι μελέτες

Μικρές κλινικές μελέτες δείχνουν βελτίωση της απορρόφησης υγρού στο OCT και σταθεροποίηση της όρασης — Σε κάποιους ασθενείς καταγράφεται και βελτίωση οπτικής οξύτητας — Η αποτελεσματικότητα εξαρτάται από τη διάρκεια της νόσου και την κατάσταση του RPE

Τι να προσέξει ο ασθενής

Απαιτεί ιατρική επίβλεψη και εργαστηριακή παρακολούθηση — Μπορεί να προκαλέσει υπερκαλιαιμία, κόπωση, πονοκέφαλο ή ορμονικές παρενέργειες (π.χ. γυναικομαστία) — Δεν ενδείκνυται σε ασθενείς με νεφρική ανεπάρκεια ή υψηλό κάλιο.